Rafał Szumiec jako kolarz górski uległ ciężkiemu wypadkowi, mimo tego nie obraził się na sport i obecnie jeszcze aktywniej udziela się jako sportowiec z niepełnosprawnością. Na swoim koncie ma m.in. Mistrzostwo Polski oraz udział w Igrzyskach Paraolimpijskich VANCOUVER 2010.
Rozmawiał Michał Chudziński
Jak najlepiej możesz określić czym jest dla Ciebie sport?
Sport jest dla mnie pasją, sposobem na życie, sposobem na zdrowie i dobre samopoczucie. Sport napędza mnie do działania również tego poza sportowego. Działalność w sporcie i klubie sportowym powoli staje się też moją pracą.
Mając doświadczenie w obydwu odmianach sportu możesz „od środka” stwierdzić czy sport niepełnosprawnych się czymś różni od sportu pełnosprawnych.
Tak różni się, ale są to różnice które nie mają wpływu na istotę sportu. Obciążenia treningowe, czas poświęcony na trening, profesjonalny sprzęt, potrzeba profesjonalnych trenerów to są wspólne elementy niezbędne do osiągnięcia sukcesu zarówno w sporcie olimpijskim i paraolimpijskim.
Osobom z niepełnosprawnością jest trudniej rozpocząć przygodę ze sportem. Dużo droższy sprzęt, mniejsza ilość klubów gdzie można trenować, mniej trenerów znających specyfikę dyscyplin paraolimpijskich, ograniczenia i trudności związane z niepełnosprawnością to są czynniki które nie pomagają. Z drugiej strony samych potencjalnych sportowców jest dużo mniej co też ma wpływ na rozwój.
A pod kątem rywalizacji?
Co do samej rywalizacji i osiąganych wyników w sporcie paraolimpijskim już od dawna nie ma taryfy ulgowej. Na wysokim światowym poziomie jest pełen profesjonalizm porównywalny ze sprawnymi sportowcami. I aby wejść na szczyt potrzeba lat ciężkiego treningu.
Czy Polska różni się tutaj czymś od reszty Świata?
Trudno porównać Polskę do reszty świata. Są kraje które organizacyjnie i finansowo grają o lige wyżej i tam zawodnicy mają dużo lepsze warunki do wyczynowego trenowania. Są też takie, które pewnych rzeczy mogą uczyć się od nas. Mamy Kilka dobrych rozwiązań, które promują zawodników, osiągających sukcesy (stypendia dla najlepszych, emerytury sportowe dla medalistów igrzysk) ale jest też trochę rzeczy które wymagają zmian. Wydaje mi się jednak że w dalszym ciągu brakuje wsparcia dla tych którzy chcą walczyć o sukces i często mimo talentu i chęci nie mają możliwości sportowego rozwoju. Na tym nasi działacze powinni się skupić.
Masz na swoim koncie występ na paraolimpiadzie w Vancouver 2010. Czy jest to szczyt marzeń sportowca?
Igrzyska to wyjątkowa impreza, wyjątkowa oprawa i wyjątkowe emocje. To impreza o której marzy każdy sportowiec ale sam udział w nich na pewno nie jest szczytem marzeń. Każdy zawodnik marzy przede wszystkim o wysokim wyniku, o medalu. O złotym medalu! Jeśli zawodnik na najważniejszej imprezie zrobi najlepszy wynik w karierze to wtedy może być zadowolony ze swojego startu. W przeciwnym razie zawsze pozostanie jakiś niedosyt.
Po tych Igrzyskach zmieniłes jednak dyscyplinę. Z narciarstwa, w którym odnosiłeś przecież sukcesy (m.in. MP), wróciłeś do kolarstwa. Dlaczego?
Obie dyscypliny są mi bardzo bliskie i obie chcę trenować, jednak nie da się połączyć obu tych dyscyplin i w pełni przygotować się do każdej. Z narciarstwa po Vancouver zrezygnowałem z kilku względów. Przede wszystkim musiałem pomyśleć o życiu prywatnym, o pracy, mieszkaniu itp. Narciarstwo wiąże się z ciągłym przebywaniem na obozach. Ciężko w takich warunkach zdobyć pracę i poukładać sobie życie. W kolarstwie łatwiej przeprowadzić trening. W ostateczności można zrobić trening w domu na trenarzeże. W narciarstwie tak się nie da.Teraz jestem w momencie gdzie praca pozwala mi na wyjazdy. W zeszłym sezonie wróciłem do ścigania na nartach i wystartowałem w zawodach co umożliwiło mi walkę o kwalifikacje do igrzysk w Sochi i to jest teraz mój cel.
Jak więc, przebiegają przygotowania?
Od września zaczęliśmy trenować na śniegu na lodowcach we Włoszech i Austrii. W listopadzie mamy pierwsze starty w zawodach i rozpocznie się walka o punkty i kwalifikacje paraolimpijską, więc trzeba być w dobrej formie od początku sezonu.
A co po Sochi? Może walka o kwalifikację do letnich igrzysk w Rio?
Nigdy nie mówię nie i nie zamykam się na ciekawe propozycje. Prawdę mówiąc myślałem o igrzyskach w Rio i po zakończeniu zimowych igrzysk w Sochi zamierzam skupić się na kolarstwie. Zdobyć kwalifikacje na igrzyska będzie bardzo trudne ale Jeśli udałoby mi się zbudować formę która pozwoliłaby na przyzwoity start to chciałbym o to powalczyć. W kolarstwie ręcznym mamy bardzo mocną reprezentacje i byłaby szansa żeby stworzyć drużynę.
Ambicja godna podziwu! Na dodatek poza treningami i startami w dwóch dyscyplinach udzielasz się także społecznie, jesteś prezesem IKS Druga strona sportu.
Jak zamieszkałem w Krakowie i okazało się że nie ma tu klubu który zajmowałby się sportem paraolimpijskim postanowiłem to zmienić. Razem z Kasią Rogowiec i jej fundacją oraz Grzegorzem Kubisem założyliśmy klub, który od 2 lat rozwijamy. Prowadzimy sekcje pływacką, handbikową i narciarską. Ściśle współpracujemy z Uniwersytetem Ekonomicznym w Krakowie. Wspiera nas firma GTM MOBIL. Mam nadzieje że inni sponsorzy i partnerzy docenią naszą działalność i dołączą do nas.
Dziękuję za rozmowę i życzę kwalifikacji na igrzyska w Sochi!
fot.(L) Jonathan Pope (P)www.olympic.org
fot.facebook.com/fotowedwoje
fot.Jadwiga Pociask
fot.Jadwiga Pociask
fot.Jadwiga Pociask